Odluka da se Listova Faust simfonija izvede na zatvaranju najznačajnijeg muzičkog festivala kao što je BEMUS, predstavljala je logičan i izazovan potez. Reč je o monumentalnoj simfoniji čije izvođenje traje oko sedamdeset i pet minuta i zahteva veliki orkestar, muški hor i tenora. Ovakav sastav sa velikim brojem izvođača, mogao bi da odgovara grandioznom finalu festivala.
Interpretacije Maksima Vengerova odlikuju se besprekornom tehnikom, koja je direktan proizvod ruske, odnosno, sovjetske škole i decenije rada sa pedagogom Zaharom Bronom. Savršena intonacija i virtuoznost svakako su pokazatelji njegovog ličnog talenta, ali koje takođe, pokazuju i visoke standarde ove škole. Kao i David Ojstrah, Vengerov poseduje moćan i prodoran ton i odlično se snalazi u standardnom violinskom repertoaru poput muzike Šuberta, Šostakoviča i Bramsa izvedene na koncertu. Međutim, ono što ovog umetnika čini modernim violinistom jeste eksplicitno prikazivanje neverovatne tehnike koju poseduje. Stil njegovog sviranja je direktniji i strastveniji od Ojstrahovog aristokratskog pristupa, koji je, u skladu sa vladajućom sovjetskom estetikom izbegavao ekstrovertnost, u to vreme smatranu dekadentnom.
The recital of Aleksander Gadjiev, held in the Belgrade Philharmonic Hall, represented a fine example of a virtuoso maturing into a fully-fledged artist. His pianism encompasses technical precision, intellectual depth, and the expression of refinedly constructed characters. Throughout this pianist's performance, one could discern a desire for a deeply profound narrative, woven from a dense structural tapestry that, in terms of programmatic concept, formed a powerful whole. From Schubert to Prokofiev, Gadjiev led us through an enormous wealth of content along an ascending line—from tender lyricism to uncompromising toccata-like drive. With this recital, the 14th Chopin Fest gained a concert that undoubtedly set high standards and confirmed its international renown.
Resital Aleksandra Gadžijeva održan u sali Beogradske filharmonije, predstavljao je dobar primer prerastanja virtuoza u zrelog umetnika. Njegov pijanizam podrazumeva tehničku preciznost, intelektualnu dubinu kao i iskazivanje rafinirano izgrađenih karaktera. Kroz sviranje ovog pijaniste mogla bi da se nazre želja ka što produbljenijem pripovedanju sačinjenom od guste narativne mreže koja u smislu programske koncepcije, čini jednu moćnu celinu. Od Šuberta do Prokofjeva, Gadžijev nas je kroz ogromno mnoštvo sadržaja sprovodio uzlaznom linijom—od nežne lirike do beskompromisne tokatnosti. Četrnaesti po redu Šopen Fest ovim je resitalom dobio koncert koji je nesumnjivo postavio visoke standarde i potvrdio njegov međunarodni renome.
Jedan od najznačajnijih savremenih srpskih kompozitora, Milan Mihajlović, rođen je 1945. u Beogradu. Umesto bogate biografije, sve što bismo trebalo da znamo o ovom umetniku, nekadašnjem studentu Stanojla Rajičića, mogli smo da iščitamo iz četiri kamerne kompozicije izvedene u Studiju 6 Radio Beograda. Osim intimne atmosfere, ovaj prostor pruža i izuzetne uslove za potpuno poniranje u unutrašnje svetove. Upravo Mihajlovićeva muzika ima moć da već od prvih taktova ne samo zainteresuje slušaoca, već da ga direktno uključi u izrazito snažno izražene karaktere. Čak i kada je oštrica njegovog pera prožeta sarkazmom, sveprožimajuća seta i istančano izbrušena lirika stvaraju privlačnost kojoj bismo uvek želeli da se vraćamo.
Festivali posvećeni instrumentima koji se ne koriste često kao solistički, pokazali su se kao izvrsna prilika za njihovu popularizaciju. Još važnije je istaći da se zahvaljujući ovakvim događajima, pišu i nove kompozicije čime se obogaćuje literatura koja je i u slučaju pikolo flaute, po broju neuporedivo skromnija od literature pisane za klasičnu flautu.
Koncert gitariste Viktora Đurića održan u Italijanskom kulturnom centru, predstavljao je primer dobre programske koncepcije. Dve svite kompozitora XX veka zasnovane na starim plesovima Poljske i Španije, jedna transkripcija violinske kompozicije baroknog autora i virtuozni komad naglašenog andaluzijskog kolorita, ukazuju na raznovrsnost, ali i logičnu usklađenost. Ono što je koncert činilo zanimljivim, zapravo su nizanja različitih karaktera koji su u Đurićevoj interpretaciji nedvosmisleno bili prikazani i dobro uklopljeni u celinu. U pitanju je mladi talentovani gitarista rođen 1999. godine, nekadašnji student Akademije umetnosti u Novom Sadu koji je osnovne akademske studije završio kod Zorana Krajišnika, a master akademske studije kod Srđana Tošića.
The concertmaster of the London Symphony Orchestra, Roman Simović, recently recorded a compact disc for the London Symphony Live publishing house, on which he masterfully performed Six Sonatas for solo violin by Eugène Ysaÿe. This exceptional album was released on August 29.
Koncertmajstor Londonskog simfonijskog orkestra, Roman Simović, nedavno je snimio kompakt disk za izdavačku kuću London Symphony Live, na kome je maestralno izveo Šest sonata za solo violinu Ežena Isaija. Ovaj izuzetan album objavljen je 29. avgusta.
Francuska škola sviranja drvenih duvačkih instrumenata, posebno oboe, ima dugu i bogatu tradiciju koja je značajno uticala na razvoj instrumenta i pedagogije širom sveta. U poređenju sa drugim školama, poput nemačke, francuska škola se odlikuje specifičnim karakteristikama zvuka i načinom sviranja instrumenta. Na koncertu u Sali Beogradske filharmonije u okviru 8. međunarodnog oboa festa, publici se predstavio jedan od najreprezentativnijih predstavnika francuske škole Fabien Tuan. U pitanju je umetnik koji nastupa kao prvi oboista u vodećim evropskim orkestrima kao što su Londonski simfonijski orkestar, orkestar Bavarske državne opere, Koncerthebau i tako dalje. Od 2004. godine bio je prvi oboista milanske Skale, a od 2022. prvi oboista Nacionalne akademije Santa Ćećilija u Rimu.