Trio Corda i "The Art of Three": budućnost klasične muzike, danas
Kada se na jednom izdanju nađu imena poput Une Stanić, Nemanje Stankovića i Vladimira Miloševića, očekivanja su sa pravom visoka. Reč je o klavirskom triju Corda, koji je pre ovog albuma koncertirao često i navikao domaću publiku na vrhunske standarde kamernog muziciranja. Opšta odrednica ovog ansambla – osnovno osećanje koje prati svaki njihov nastup – jeste sinergija između tehničke perfekcije i retko doživljene emocionalnosti. Bez preterivanja, mogli bismo reći da je reč o kulturnom dobru vrhunskog značaja za domaću umetnost. Album The Art of Three, objavljen pod okriljem Azure Sky Music & Media, donosi izvođenja tri kapitalna dela kamerne muzike, čija je produkcija uspela da uhvati svaki detalj njihove interakcije. Producentsko ime koje je za svaku preporuku je Predrag Radisavljević.
Dramaturški luk građen je kroz melanholična nijansiranja i tamnije lirske boje sledećih kompozicija: Trio Gabrijela Forea u d molu op. 120, Elegični trio br. 1 u g molu Sergeja Rahmanjinova i rani Trio Dmitrija Šostakoviča op. 8 u c molu. Ovakav raspored ukazuje na specifične vidove iskazivanja lirike i sentimentalnosti, logično vođenih ka prenaglašenoj psihološkoj nijansiranosti Šostakovičevog trija, čije suštinsko poreklo leži u romantizmu.
Album otvara melanholični Allegro ma non troppo Foreovog trija, čija je pevnost određena za nijansu bržim tempom od mnogih poznatih izvođenja. Već prvih nekoliko minuta ukazuju na postupno uzrastanje zvučnog jedinstva i savršen balans između violine i violončela, sa pokretnom klavirskom deonicom koja treperi i pronalazi mesto u ukupnoj zvučnoj arhitekturi. Nivoi između deonica svedoče da postavljena arhitektonika u potpunosti odgovara nazivu albuma The Art of Three – bezbrojni prepleti deonica uvek govore o zanatskom i akademskom majstorstvu koje uzrasta u kreativnost. Posebno impresivna je sposobnost dugog održavanja ili nadograđivanja tenzije, osobina koju posebno cenimo kod vrhunskih ansambala. U meditativno-melanholičnom drugom stavu, takva mesta izdižu tenziju i suptilno nijansiraju liriku, koja kroz zajedničko muziciranje prelazi u virtuozni kontrapunkt nezavisnih deonica. Ovo izvođenje Foreovog trija zaista bismo mogli da označimo kao referentno.
Elegični trio Rahmanjinova odmah na početku donosi prepoznatljiv ton klavira Vladimira Miloševića, koji u duhu starih pijanističkih škola strogo čuva lepotu i plemenitost zvuka. Upravo ovde se otkriva široka paleta njegovog tona – od eterično prozračnih drhtanja do simfonijske punoće u kojoj se suverena tehnika spaja sa slovenskom širinom. Violončelista Nemanja Stanković, poznat po izrazitim tehničkim sposobnostima u spoju sa ogromnim emocionalnim intenzitetom, idealan je za tumačenje Rahmanjinova. Njegova deonica nosi metafizičku težinu, koja u momentima spajanja sa violinom izaziva duboko zadovoljstvo kod slušaoca.
Sviranje Une Stanić karakteriše jasan, prodoran zvuk – nikad oštar – rezultat visoke discipline u korišćenju gudala. Brzim, dobro kontrolisanim vibratom, ona stvara eterične nijanse, provučene kroz gusto tkivo deonica tria Rahmanjinova. Vladimir Milošević kao intelektualni arhitekta forme, Nemanja Stanković kao nosilac vokalne dubine i emocionalne snage, Una Stanić kao aktor nepatvorene lirike i tonske čistote – to je The Art of Three u punom sjaju, u ovom trenutku zaista nešto najbolje što srpska umetnička scena može da ponudi.
Album zaokružuje rani Klavirski trio br. 1 op. 8 Dmitrija Šostakoviča iz 1923. godine, kompozicija koja otkriva romantizam mladog genija. Nakon Foreove melanholične suptilnosti i lirske širine Rahmanjinova, trio Corda ističe psihološki naboj: oštri akcenti i duboko impregnirana legata Une Stanić i Nemanje Stankovića ukazuju na chiaroscuro igru bojama, sa nesputanom emocionalnom ranjivošću koja isijava iz same muzike. Furiozna klavirska deonica Vladimira Miloševića – sa brzim odsecima i tehničkim bravurama – ostavlja prostor da se „ispriča priča” – tekst se izgovara po svaku cenu, sve do naglih lirskih prekida koji preteranu raspričanost prevode u vokalni glas. Ovakav mozaik karaktera, kao da su u pitanju glumci na sceni, predstavljen je kroz besprekoran balans zvuka i intonaciju.
U svetlu savremene muzičke industrije, trio Corda se čini privlačnim generaciji Z jer pored izvrsnog sviranja i duboke emocionalnosti, poseduje atraktivnu vizuelnu prezentaciju i strateški digitalni pristup. Spoj tehničke perfekcije i osećajnosti odgovara trendu potrage za autentičnim, „živim“ sadržajem na platformama poput Instagrama i TikToka, gde klasična muzika kroz emocionalne interpretacije doživljava renesansu.
Delovanje trija Corda primer je prevazilaženja staromodne slike klasične muzike – izvođači u najboljim životnim godinama nude otvoreno povezivanje sa publikom. Pomenuta emocionalnost nije samo umetnički izraz, već i most ka striming eri – vizuelno privlačni snimci i koncertne turneje grade direktnu vezu sa novim generacijama. Ova formula – energija zrele mladosti, harizmatičan izgled na plakatima i na sajtu, uz perfekciju The Art of Three – žanr kamerne muzike čini atraktivnim i modernim. Tako i nasleđe Forea, Rahmanjinova i Šostakoviča postaje živo i relevantno za Gen Z koja umesto elitizma, najpre traži autentičnost. Obavezna preporuka za budućnost klasične muzike, danas.
